Dit is een "draaivleugel". Draaivleugel "leeft" niet meer. De eerste generatie NiMH-accus waren niet in staat om twee flinke accu's langere tijd van voldoende stroom en spanning te voorzien. Eenmaal half leeg stort de spanning helemaal in, dan doet de ontvanger het niet meer maar de servo's blijven stroom trekken, dus er vindt ook geen recovery plaats. L

De besturing vind volledig en uitsluitend plaats door verdraaiing van de vleugels. De V-staart is star, niet bestuurbaar !!! Bovendien is het model volledig aangepast op standaard verkrijgbare onderdelen.
De romp is precies 1 meter lang (V-staart niet meegerekend) omdat je het nou en eenmaal met balsa planljes van 1 meter moet doen.
De vleugels zijn elk precies 1 meter: spanwijdte is dus 2,05 m (2x 1 m + 5 cm romp). De ligger is een 9x7 mm koolstof buis (standaard verkrijgbaar in vlieger- en modelbouwwinkels). Het profiel is SA7036 (en dan de dikte aangepast). Alle ribben zijn zo gebouwd dat ze bij de ligger 2 mm dikker zijn dan de ligger (er blijft dus boven en onder 1 mm vlees over). Daardoor is het profiel bij de wortel erg dun (7%), bij de knik is de dikte normaal, en bij de tip is het dik (12,5%). Qua weerstand is dat niet 100% optimaal (maar alleen zeer ervaren wedstrijdvliegers zullen dat merken). Maar het overtrekgedrag is zaaalig. Hij valt vrijwel nooit weg over een tip, maar altijd neus down bij overtrek.
 

Dit is "Koffiemolen". Die naam heeft hij "opgelopen" door een stel hardnekkige clubgenoten die het motorgeluid maar bleven vergelijken met een koffiemolen. Gemotoriseerd middels een Speed 710 (geen typefout!) met planeetvertraging, 14 cellen 1700 mAh, en een Aeronaut carbon 14"x8" prop.
De spanwijdte is 2m50, het gewicht 2,5 kg. Het vleugelprofiel is SD7037, nergens aangepast.

Koffiemolen is een heerlijke, goed en makkelijk vliegende kist. Is ondanks zijn gewicht nog goed gevoelig voor thermiek, maar laat zich ook niet zomaar op z'n kop zitten door een beetje wind. Met windkracht 5 is er nog goed mee te vliegen. Bij rustig weer is 1 acculading voldoende voor 20-25 min. vliegplezier. Elke thermiekbel verlengt de vlucht. Rollen, loopings en rugvlucht zijn goed mogelijk.
 

Libelle is ook weer een experiment. 2m80 spanwijdte, een vertraagde Speed 480 race, 12+4 cellen 500 mAh (motor/ontvanger) en maar 110 gram vlieggewicht. Ook hier is de (3-delige) vleugel weer m.b.v. standaard koolstofbuis opgebouwd: 1 m middendeel 11x9 mm dik, elke tip 9x7 mm buis. De tip schuift 10 cm in het middendeel.

Hij is voorlopig afgedankt. De cellen waren niet in staat de kist goed op hoogte te brengen. De inwendige weerstand was te hoog. Daardoor liep na 15-20 sec. motorlooptijd de temperatuur van de cellen flink op, daardoor nam de capaciteit af, en daardoor kwam hij niet meer verder omhoog. 30-40 m was het maximum.
Bovendien heb ik nooit een goed vliegende combinatie van instelhoekverschil (vleugel-stabilo) en zwaartepunt kunnen vinden. Hij wilde niet vooruit, en als hij wel vooruit wilde dan daalde hij veel te hard.
Het project ligt voorlopig "in de kast".  Te zijner tijd verzin ik wel weer wat.
 

Mijn DLG (Discus Launched Glider) "Shark" is momenteel het enige koop-toestel dat ik bezit.

Ik heb teveel modelbouwers gezien (die goed kunnen bouwen), maar niet in staat bleken een ultra-lichte kist te bouwen (<350 gr vlieggewicht). Dat is een vak apart. Bovendien is dat eigenlijk alleen mogelijk als je in een mal bouwt, en ik ben niet van plan een mal te bouwen voor 1 kist: te duur en te veel werk.